Wszystko dla Boga i Polonii...

+ śp. ks. Stanisław Drzał



Po czteroletniej pracy duszpasterskiej w Polsce został skierowany do emigracyjnej i polonijnej pracy duszpasterskiej w Stanach Zjednoczonych. W tym też kraju służył polskim emigrantom przez wiele lat. Ostatnie kilkanaście lat tej pracy, złączonych było z osobistym cierpieniem, które znosił z wielką cierpliwością, służąc, jako rezydent w Sterling Heights. Tam też 29 grudnia 2016 roku PAN ŻYCIA i ŚMIERCI powołał go do Siebie.
Ks. Stanisław Drzał urodził się 26 lutego 1940 roku w Wysokiej Głogowskiej k. Rzeszowa. Syn Józefa i Katarzyny z domu Mryczko. Ojciec był rolnikiem, a rodzina posiadała małe gospodarstwo rolne. Ochrzczony został 10 marca 1940 roku w rodzinnej parafii pw. Matki Boskiej Różańcowej w Wysokiej Głogowskiej. Młody Stanisław od młodości swojej pomagał w rodzinnym gospodarstwie. Mając 7 lat w 1947 roku rozpoczął naukę w miejscowej Szkole Podstawowej. W rodzinnej parafii, po przygotowaniu, w 1949 roku przyjął sakramenty spowiedzi, I Komunii świętej oraz sakrament bierzmowania, wybierając sobie imię Piotr. W rodzinnej parafii był też ministrantem.
Po ukończeniu szkoły podstawowej, dalszą naukę kontynuował w pięcioletnim Liceum Ogólnokształcącym w Rzeszowie, które ukończył egzaminem maturalnym 10 czerwca 1959 roku. Wcześnie odkrył w sobie powołanie kapłańskie i zakonne, gdyż w swoim życiorysie napisał m.in. „[…] Myśl wstąpienia do Towarzystwa Chrystusowego nurtowała we mnie przez wszystkie lata nauki. Pozostałem wierny do końca swoim zamierzeniom. Z niecierpliwością oczekiwałem na złożenie egzaminu dojrzałości, aby następnie móc złożyć podanie o przyjęcie do nowicjatu kleryków Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu. Wiem, że celem Towarzystwa Chrystusowego jest uświęcenie duchowe i praca wśród wychodźców polskich. Tym celom pragnąłbym poświęcić swoje życie, oby mi tylko Bóg udzielił tej łaski”.
Do podania o przyjęcie do zgromadzenia zakonnego dołączył też odręczne pismo rektora Kościoła Gimnazjalnego (Popijarskiego) w Rzeszowie ks. Walentego Bala, wystawionego 16 czerwca 1959 roku, skierowanego do Rektoratu Seminarium Zagranicznego, w którym zaznaczył, iż: „Stanisław Drzał syn Józefa był moim uczniem od 5 lat i dał się poznać jako chłopiec głęboko religijny. Nie tylko uczęszczał na lekcje religii, ale zawsze brał udział żywy udział w życiu religijnym młodzieży. Grzeczność, koleżeńskość i skromność dają gwarancję, że będzie dobrym kapłanem”. Podobna opinie wyraził również proboszcz rodzinnej parafii w Wysokiej Głogowskiej.
Do Towarzystwa Chrystusowego wstąpił 13 sierpnia 1959 roku i po krótkim aspirandacie, 8 września rozpoczął w Ziębicach na Dolnym Śląsku kanoniczny nowicjat. Po rocznym nowicjacie, został dopuszczony do złożenia pierwszej profesji zakonnej. W podaniu o dopuszczenie napisał: „[…] oświadczam swoje zdecydowane powołanie do stanu zakonnego i kapłańskiego. Pokładając swa nadzieje w Bogu, wyrażam niezłomne postanowienie oddania się na służbę Bogu w stanie zakonnym”.
Następnie, po ukończeniu nowicjatu od września 1960 roku rozpoczął dwuletnie studia filozoficzne w Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu.
Studia filozoficzne zostały przerwane w 1961 roku, kiedy to otrzymał wezwanie do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Głównym celem powoływania kleryków diecezjalnych i zakonnych do odbycia zasadniczej służby wojskowej, zapoczątkowanego w 1959 roku, była chęć ich laicyzacji oraz nakłaniania, aby nie wracali do seminariów duchownych. Władze tym klerykom, którzy się decydowania na takie kroki oferowały daleko idące ułatwienia w załatwieniu pracy, mieszkania czy dalszych studiów. Powoływania te, z różnym natężeniem trwały do 1980 roku. Kleryk Stanisław przeszedł przez tę próbę wojskową i w 1963 roku, powrócił do kontynuowania studiów w Towarzystwie Chrystusowym.
Studia filozoficzne ukończył 19 czerwca 1964 roku egzaminem tzw. philosophicum. Następnie kontynuował w tymże seminarium czteroletnie studia teologiczne, ukończone egzaminem końcowym tzw. rigorosum: 29 maja 1967 oraz 27 maja 1968 roku.
Podczas studiów filozoficznych i teologicznych ponawiał profesję zakonną: II złożył 8 września 1961, III 13 października 1963 i IV 13 października 1964 roku. Profesję dozgonną złożył 13 października 1965 roku, wszystkie te śluby składał w Poznaniu.
W czasie studiów został wprowadzony w posługi kapłańskie oraz przyjmował wyższe święcenia kapłańskie: tonsura 12 grudnia 1964 roku z rąk bpa Tadeusza Ettera; ostriariat i lektorat 13 grudnia 1964 roku z rąk abpa Antoniego Baraniaka; egzorcystat i akolitat 30 października z rąk bpa T. Ettera; subdiakonat 18 lutego 1967 roku z rąk abpa A. Baraniaka; diakonat 9 kwietnia 1967 roku z rąk bpa T. Ettera. Wszystkie te posługi i święcenia przyjmował w Poznaniu.
Święcenia kapłańskie, prezbiterat, przyjął 24 maja 1969 roku w parafii św. Józefa i kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Stargardzie Szczecińskim z rąk bpa. Wilhelma Pluty, ordynariusza gorzowskiego. W podaniu do przełożonego generalnego z prośbą o dopuszczenie do święceń kapłańskich napisał: „…Jestem świadom obowiązków, jakie wynikają z przyjęcia święceń prezbiteratu. Ufam jednak, że z pomocą Bożą podołam tak wielkim zobowiązaniom… Prośbę swa motywuję pragnieniem zostania kapłanem zakonnym w Towarzystwie Chrystusowym dla Wychodźców, aby następnie pełnić jego autentyczną misję wśród Polonii zagranicznej”.
Po święceniach kapłańskich i prymicjach, ks. Stanisław został wyznaczony na zastępstwo wakacyjne na Pomorze Zachodzie: od czerwca do końca lipca do Płot oraz na cały sierpień do Brojc.
Po zastępstwach wakacyjnych od 1 września 1969 roku brał udział w Studium Emigracyjnym w Puszczykowie, a potem od stycznia 1970 roku pracował jako pomocnik duszpasterski w Pyrzycach.
Na prośbę przełożonego generalnego ks. Ignacego Posadzego, został od 1 września 1970 roku mianowany przez gorzowskiego wikariusza generalnego bpa Jerzego Stroby wikariuszem współpracownikiem w parafii pw. św. Michała Archanioła w Dobrzanach. Rozległa ta parafia posiadała wiele wiosek i kościołów filialnych, do których trzeba było dojeżdżać z posługa duszpasterską. Na tej placówce pracował przez dwa lata do września 1972 roku.
We wrześniu 1972 roku został przez ówczesnego przełożonego generalnego ks. Wojciecha Kanię wytypowany do zagranicznej pracy duszpasterskiej wśród Polonii amerykańskiej. Na czas załatwiania wszystkich spraw paszportowych i wizowych pomagał jako rezydent w parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Szczecinie.
Po załatwieniu spraw paszportowych i wizowych, rozpoczął ostatnie przygotowania do wyjazdu. W Domu Głównym w Poznaniu, 8 kwietnia 1973 roku odbyło się pożegnanie wyjeżdżających misjonarzy do Polonii: udającego się do Australii ks. Bernarda Bednarza, który przewodniczył Mszy świętej koncelebrowanej oraz ks. Stanisława, który wygłosił kazanie. Na koniec Mszy świętej Przełożony Generalny ks. Wojciech Kania pożegnał wyjeżdżających księży i wręczył im krzyże misyjne.

Ks. Stanisław wyleciał 25 kwietnia 1973 roku do USA. Po przylocie, decyzją nowego przełożonego prowincjalnego ks. Władysława Gowina podjął pracą duszpasterską w parafii pw. św. Wojciecha w Providence, stolicy stanu Rhode Islands. Od września został skierowany na czteromiesięczne zastępstwo do parafii w Central Falls, w okręgu Providence.
Od początku pobytu w USA podjął naukę języka angielskiego, a po dwóch miesiącach pobytu w Central Falls uzyskał amerykańskie prawo jazdy oraz otrzymał nowy samochód, który pomagał mu w pracy duszpasterskiej. W tych placówkach polonijnych pełnił obowiązki asystenta duszpasterskiego do 1977 roku.
W 1977 roku został przez przełożonego przeniesiony do Baltimore w stanie Maryland, gdzie również podjął obowiązki asystenta duszpasterza polonijnego.
Oprócz wypełniania normalnych obowiązków duszpasterskich, ks. Stanisław mocno zaangażował się w pomoc materialną oraz żywnościową dla Rodaków w kraju, głównie w latach strajków i powstawania „Solidarności” od 1980 roku. Początkowo organizowano w Baltimore wysyłanie paczek żywnościowych na adresy poszczególnych zakonów żeńskich, które rozprowadzały żywność wśród najbardziej potrzebujących. Później, ze względu na wielki koszt opłat pocztowych (przesyłanych drogą lotniczą), jego staraniem zorganizowano bardziej rozległą i tańszą pomoc żywnościową drogą morską, poprzez linie oceaniczne do portu w Gdyni, skąd zostawały rozprowadzane na poszczególne adresy, głównie poprzez Zakon Dominikanów w Polsce. Prowincjał zakonu o. Michał Mroczkowski, przesłał 19 czerwca 1981 roku na ręce przełożonego generalnego ks. Czesława Kamińskiego specjalne pismo dziękczynne za otrzymaną pomoc żywnościową dla potrzebujących rodzin i dzieci, którą, jak napisał: „znakomicie zorganizował ks. Stanisław Drzał”. Ks. Generał też skierował specjalne pismo do ks. Stanisława, gratulując mu wyników tej dobrej pracy, z której najbardziej wdzięczne są obdarowane w kraju rodziny, a zwłaszcza dzieci.
W Baltimore pracował do grudnia 1981 roku. Otrzymał wtedy nominacje na proboszcza personalnego dla Polaków w San Francisco, Kalifornia. Wielkim wysiłkiem starał się gromadzić rozproszonych Polaków w tej wielkiej aglomeracji miejskiej, służąc wszystkim potrzebującym jego pomocy.
Jego staraniem zakupiono też wtedy ziemię pod nową placówkę polonijną w San Jose, gdzie później powstała nowa polska parafia.
W San Francisco pracował do 1989 roku, kiedy to objął obowiązki proboszcza w Portland, największym mieście w stanie Oregon. Powstały tam w 1907 roku kościół pw. św. Stanisława biskupa i Męczennika był pierwszym i jedynym polskim kościołem w tym stanie Pracował tam do 1993 roku, przyczyniając się do dalszego rozwoju tej parafii.
Następną placówką duszpasterską, którą objął 2 września 1993 roku była parafia kiedy to został proboszczem w Union City, w stanie Connecticut. Parafia ta i kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej została założona w 1906 roku dla polskich emigrantów. Ks. Stanisław był tam proboszczem do kwietnia 1994 roku.
Kolejną placówką, od 1997 roku, był wikariat w parafii pw. św. Józefa w Passaic w stanie New Jersey. Pracował tam do 2000 roku.
Pracując w tej placówce przeżywał swój srebrny jubileusz kapłański. Otrzymał wtedy pismo od ówczesnego przełożonego generalnego ks. Bogusława Nadolskiego, w którym przełożony dziękował mu za dotychczasowa pracę na różnych stanowiskach, za zaangażowanie w prace duszpasterska oraz za gorliwość. Życzył też dużo zdrowia, które już wówczas zaczęło się pogarszać.
20 sierpnia 2000 roku ks. Stanisław otrzymał nominację na duszpasterza apostolatu polskiego w archidiecezji Atlanta, w stanie Georgia. Zamieszkał wtedy w parafii St. Lawrence w Lawrenceville. Od 2002 roku codzienna liturgia i duszpasterstwo polskie było sprawowane w kościele pw. St. Marguerite d’Yuville. Gorliwą posługę duszpasterską prowadził tam do 11 grudnia 2004 roku, kiedy to ze względu na pogarszający się stan zdrowia został odwołany z tej placówki i przeniesiony do Domu Prowincjalnego w Sterling Heights, Michigan.
W Domu Prowincjalnym w Sterling Heights spędził ostatnie lata swojego życia kapłańskiego i zakonnego. Na ile pozwalało mu zdrowie włączał się do miejscowej posługi duszpasterskiej
Ks. Stanisław Drzał TChr zmarł w czwartek 29 grudnia 2016 roku w Sterling Heights, MI. USA. Przeżył 76 lat życia, w tym 57 lata życia zakonnego i 47 lat życia kapłańskiego.
Uroczystości pogrzebowe śp. ks. Stanisława rozpoczęły się w poniedziałek, 2 stycznia 2017 roku o godz. 18.30 modlitwa różańcową w kościele pw. MB Częstochowskiej w Sterling Heights. Następnego dnia, 3 stycznia we wtorek, o godz. 11.00 została odprawiona Msza św. pogrzebowa. Zgromadziła ona licznych księży chrystusowców, kapłanów diecezjalnych, sióstr zakonnych, parafian i przyjaciół ks. Stanisława z Atlanty, Portland oraz ze Sterling Heights. Koncelebrowanej Mszy świętej pogrzebowej przewodniczył przełożony prowincjalny ks. Paweł Bandurski, on też wygłosił homilię pogrzebową. Po ostatnim pożegnaniu ks. prowincjał podziękował wszystkim za udział w tych uroczystościach pogrzebowych oraz za modlitwy w intencji zmarłego kapłana.
Ks. Stanisław Drzał TChr spoczął w kwaterze chrystusowców na cmentarzu Resurection w Sterling Heights, MI, gdzie razem ze współbraćmi oczekuje zmartwychwstania.

DOBRY JEZU A NASZ PANIE – DAJ MU WIECZNE SPOCZYWANIE
Ks. Bernard Kołodziej TChr