Wszystko dla Boga i Polonii...

+ śp. ks. mgr Zygmunt Antoni Stefański



*02.15.1949 - + 01.02.2019

Nie minął jeszcze pierwszy kwartał roku 2019, a już trzeci kapłan, a czwarty chrystusowiec został odwołany do Domu Ojca. Trzeci ksiądz, który większość swojego kapłańskiego i zakonnego życia poświęcił polonijnej pracy duszpasterskiej – ks. Zygmunt wśród emigracji polskiej we Francji.

Ks. Zygmunt Antoni Stefański urodził się 2 maja 1949 roku w miejscowości Łukanowice k. Wojnicza pow. Brzesko, woj. krakowskie – w rodzinie robotniczej. Syn Stanisława i Marii z domu Kmieć. Posiadał liczne rodzeństwo: trzy siostry i dwóch braci. Ochrzczony został 22 maja 1949 roku w rodzinnej parafii pw. św. Wawrzyńca w Wojniczu. Mając 7 lat, w 1956 roku rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej w Wojniczu. Kończąc pierwsza klasę przyjął w rodzinnej parafii w 1957 roku sakrament spowiedzi i I Komunii Świętej. W napisanym później przez siebie życiorysie napisał, że podczas tej uroczystości nasunęła mu się myśl, aby: „… służyć Panu Bogu w kapłaństwie”. W swojej parafii przyjął też 10 kwietnia 1961 roku sakrament bierzmowania.
Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1963 roku złożył podanie o przyjęcie do Niższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Niestety seminarium to zostało w tym samym roku zamknięte przez władze państwowe. Złożył wtedy podanie o przyjęcie o Liceum Ogólnokształcącego w Tarnowie, do którego został przyjęty po egzaminie wstępnym. Liceum to ukończył 4 czerwca 1968 r. maturalnym egzaminem dojrzałości. W czasie nauki w liceum uczęszczał na lekcje religii do parafii i kościoła pw. Królowej Korony Polskiej w Tarnowie-Mościcach.
Po maturze napisał 19 czerwca 1968 roku podanie do Rektora Seminarium Zagranicznego w Poznaniu z prośbą o przyjęcie. Prośbę motywował tym, że: „.. .od szeregu lat słyszę głos sumienia do tego Seminarium”.

Do Towarzystwa Chrystusowego wstąpił 15 sierpnia 1968 roku i po krótkim aspirandacie, 7 września 1968 rozpoczął w Ziębicach na Dolnym Śląsku kanoniczny nowicjat. Po jego ukończeniu, 8 września 1969 roku w Ziębicach, złożył pierwszą profesję zakonną. Profesję zakonną złożył na ręce byłego przełożonego generalnego ks. Ignacego Posadzego, który był delegowany na tę uroczystość zakonną przez przełożonego generalnego ks. Floriana Berlika.

Po pierwszych ślubach zakonnych 10 września 1969 roku rozpoczął dwuletnie studia filozoficzne w Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu, które ukończył 10 czerwca 1971 roku egzaminem tzw. philosophicum. Następnie kontynuował w tymże seminarium duchownym czteroletnie studia teologiczne, ukończone w 1975 roku oraz końcowym egzaminem tzw. rigorosum.

Podczas studiów filozoficznych i teologicznych ponawiał profesję zakonną: II złożył 7 września 1970 i III 7 września 1971 roku. Profesję dozgonną złożył 21 kwietnia 1974 roku - wszystkie w Poznaniu.

W czasie studiów został wprowadzony w posługi kapłańskie oraz przyjmował wyższe święcenia kapłańskie: tonsurę 20 października z rąk bpa Franciszka Jedwabskiego; ostiariat i lektorat 21 października 1971 roku również z rąk bpa F. Jedwabskiego; akolitat 11 marca 1973 roku, z rąk przełożonego generalnego ks. Wojciecha Kani, wszystkie w kaplicy Domu Głównego w Poznaniu.
Wyższe święcenia kapłańskie: diakonat 15 maja 1974 z rąk abpa poznańskiego Antoniego Baraniaka oraz święcenia kapłańskie 14 maja 1975 roku, z rąk bpa Mariana Przykuckiego, obydwa święcenia w katedrze poznańskiej. W podaniu do przełożonego generalnego z prośbą o dopuszczenie do wyższych święceń kapłańskich pisał: „... zdaję sobie sprawę z obowiązków jakie z nich wypływają, pragnę w pełniejszy sposób oddać się służbie Bogu i bliźnim – szczególnie poza granicami naszej Ojczyzny...”.

Po święceniach kapłańskich, prymicjach w rodzinnej parafii w Wojniczu, jak prawie każdy chrystusowiec został skierowany do pracy duszpasterskiej na Pomorze Zachodnie. Najpierw został skierowany przez wikariusza generalnego ks. Edwarda Szymanka na zastępstwo wakacyjne do parafii pw. NSPJ do Szczecina z niedzielnymi dojazdami do kościoła filialnego w Szczecinie Żydowcach w parafii Radziszewo. Od 20 sierpnia 1975 roku otrzymał nominację na wikariusza współpracownika w parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Płotach. Była to rozległa parafia, do której należało miasto i ponad 20 wiosek w których było siedem kościołów filialnych, obsługiwanych przez proboszcza i dwóch wikarych. Każdy z nich odprawiał po cztery Msze Święte. Wikariusze dojeżdżali do kościołów filialnych, ks. Zygmunt obsługiwał: Potuliniec, Wyszogórę, Siwkowice i Taczały. W parafii tej pracował przez rok do lipca 1976 roku.
Został wtedy odwołany z parafii Płoty i przeniesiony na równorzędne stanowisko do parafii pw. św. Michała Archanioła w Dobrzanach. Parafia była również rozległa i posiadała wiele wiosek i kilka kościołów filialnych. Po roku pracy w Dobrzanach został przeniesiony na parafię do Szczecina.
1 lipca 1977 roku na prośbę przełożonego generalnego ks. Czesława Kamińskiego został przeniesiony przez bpa Jerzego Strobę, do parafii pw. NSPJ w Szczecinie również na stanowisko wikariusza współpracownika. Parafia ta nie posiadała kościołów filialnych, ale była to centralna i największa parafia w ówczesnym Szczecinie. W Szczecinie pracował przez trzy lata.

W 1980 roku został wyznaczony przez przełożonego generalnego na wyjazd do polonijnej pracy duszpasterskiej we Francji i rozpoczął starania o przyznanie paszportu i potrzebnych wiz.
16 sierpnia 1980 roku otrzymał od biskupa szczecińsko-kamieńskiego Kazimierza Majdańskiego zwolnienie z pracy w parafii oraz w diecezji. Za pracą w diecezji otrzymał podziękowanie od ordynariusza i błogosławieństwo na dalszą pracę kapłańską.

Po wyznaczeniu do pracy polonijnej we Francji, został z dniem 2 września 1980 roku przeniesiony do domu zakonnego w Łomiankach, celem umożliwienia kursu językowego. Wziął też udział w spotkaniach dla księży i sióstr zakonnych wyjeżdzających na misje i do Polonii organizowanych przez Urząd do Spraw Wyznań. Udział w tych spotkaniach przyspieszał wydanie paszportu.

Po załatwieniu wszystkich spraw paszportowo-wizowych 13 stycznia 1981 roku w czasie porannej Mszy Świętej pożegnano ks. Zygmunta, który wyjechał do duszpasterskiej pracy we Francji.
14 stycznia 1981 roku został już powitany przez prowincjała ks. Wacława Bytniewskiego oraz współbraci pracujących w prowincji francuskiej. Przez prowincjała został skierowany tymczasowo do pomocy duszpasterskiej w Roubaix.
Następna placówka od końca 1981 do 1984 roku, to Montigny en Ostrevent, gdzie pomagał ks. Ludwikowi Słomianemu. W czasie wprowadzenia stanu wojennego w Polsce, włączył się razem ze współbraćmi w organizowanie lekarstw oraz pomoc materialną, przesyłaną następnie paczkami do kraju.

W sierpniu 1984 roku zaistniała nagła konieczność wysłania księdza do prowincji północno-amerykańskiej, ks. Zygmunt otrzymał już od przełożonego generalnego ks. Edwarda Szymanka dekret przeniesienia do tej prowincji. Jednak do zmiany nie doszło i ks. Zygmunt pozostał w prowincji francuskiej.

Kolejna, już samodzielna placówka duszpasterska polonijna, od 1 grudnia 1984 roku, to Les Baudras, położona na południu Francji. Obowiązków mu tam nie brakowało, gdyż na prośbę miejscowego biskupa, obsługiwał jeszcze trzy parafie francuskie, gdyż w diecezji brakowało księży. Pomagał też ówczesnemu przełożonemu generalnemu ks. Bogusławowi Nadolskiemu, który mimo pełnienia urzędu przełożonego, zachował stanowisko profesora na ATK w Warszawie. Ks. Zygmunt zamawiał i przesyłał mu najnowsze książki i czasopisma liturgiczne.
W 1997 roku został wybrany delegatem na Konferencje Generalną w Poznaniu, która trwała od 6-11 lipca 1998 roku. W Les Baudras pracował tam do 1999 roku.
Następna placówka duszpasterska od 1999 roku, to Aulnay-sous-Bois, gdzie został mianowany proboszczem.

W 2000 roku został wybrany przez współbraci delegatem na X Kapitułę Generalną, która odbyła się w lipcu 2001 r. Na tej Kapitule przełożonym generalnym został wybrany ks. Tadeusz Winnicki, a wikariuszem generalnym ks. Zbigniew Rakiej.
Na koniec Kapituły ks. Zygmunt został 17 lipca 2001 roku przez przełożonego generalnego ks. T. Winnickiego został mianowany prowincjałem Prowincji francusko-hiszpańskiej. Członkami Rady Prowincji zostali zamianowani ks. Antoni Ptaszkowski i ks. Jan Ciągło.
Mimo mianowania na urząd prowincjała, ks. Zygmunt pozostał dalej na swoim stanowisku w Aulnay-sous-Bois, które stało się odtąd siedzibą prowincjalatu francuskiego.

Mimo wypełniania wielu obowiązków, w 2003 roku dokończył studia magisterskie i 9 grudnia 2003 roku uzyskał na KUL w Lublinie tytuł magistra teologii.

We wrześniu 2007 roku wziął z urzędu udział w XI Kapitule Generalnej Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu, na której przełożonym generalnym został wybraniu ks. Tomasz Sielicki, a wikariuszem generalnym ks. Krzysztof Grzelak. Urząd prowincjała pełnił do 21 września 2007 roku, otrzymując podziękowanie od nowego przełożonego generalnego, a nowym prowincjałem został zamianowany ks. Jan Ciągło, dotychczasowy proboszcz w Sartrouville.

W lipcu 2008 roku nowy prowincjał zaplanował zmiany personalne w prowincji. Ks. Zygmunt otrzymał przeniesienie z Aulnay-sous- Bois do Rouvroy – Mericourt na urząd proboszcza parafii. Po przejściowych problemach, ks. Zygmunt objął po kilku miesiącach tę parafię. Niestety, długo tam nie pracował, gdyż w 2009 roku podjął decyzję o powrocie do kraju. Na tej placówce w Rouvroy zakończył swój pobyt w prowincji francuskiej.

5 maja 2009 roku ks. Zygmunt otrzymał dekret przełożonego generalnego ks. Tomasza Sielickiego przenoszącego go po 28 latach pracy duszpasterskiej we Francji do części Towarzystwa obejmującej Polskę. Równocześnie otrzymał podziękowanie za dotychczasową pracę w realizacji misji Towarzystwa w prowincji francuskiej.

Po powrocie do kraju otrzymał dekret od przełożonego generalnego mianujący go od 1 lipca 2009 roku przełożonym domu zakonnego w Częstochowie, na trzyletnią kadencję.
Niestety, kadencję tej nie wypełnił, gdyż z dniem 5 lipca 2011 roku został odwołany z urzędu przełożonego w Częstochowie i skierowany do domu zakonnego w Puszczykowie w charakterze rezydenta. Kolejny dekret wikariusza generalnego ks. Krzysztofa Grzelaka przedłużył mu obowiązki przełożonego do 31 sierpnia 2011 roku.

Następny dekret, z dnia 23 lutego 2012 roku otrzymał od wikariusza generalnego kierujący go z dniem 1 marca 2012 roku, do domu zakonnego Sióstr Serca Jezusa Konającego w Lipnicy w charakterze kapelana domu zakonnego. Tam objawiły się pierwsze, groźne symptomy chorobowe. Posługę tę pełnił do 31 lipca 2013 roku, kiedy to został kolejnym dekretem przeniesiony do Domu Głównego w Poznaniu, celem odbycia rekonwalescencji.

Następny dekret z 4 października 2017 roku otrzymał od wikariusza generalnego ks. Bogusława Burgata przenoszącego go z dniem 15 października do domu zakonnego w Goleniowie przy parafii pw. Katarzyny Aleksandryjskiej, na Pomorzu Zachodnim, w charakterze rezydenta. W Goleniowie pogorszył się stan zdrowia ks. Zygmunta i ostatnim otrzymanym dekretem z dniem 7 kwietnia 2018 roku został przeniesiony powtórnie do domu zakonnego w Puszczykowie w charakterze rezydenta. Była to już ostatnia placówka zakonna ks. Zygmunta.

Ks. Zygmunt Stefański SChr zmarł w piątek 1 lutego 2019 roku w Puszczykowie. Przeżył 70 lat życia, w tym 51 lat życia zakonnego i 44 lata życia kapłańskiego.

Uroczystości pogrzebowe śp. ks. Zygmunta Stefańskiego rozpoczęły się we wtorek 5 lutego 2019 roku w kościele parafialnym pw. MB Wniebowziętej w Puszczykowie. Zgromadziły one licznych kapłanów diecezjalnych z miejscowym proboszczem ks. Romanem Poźniakiem; księży pochodzących z rodzinnej parafii pw. św. Wawrzyńca w Wojniczu; księży zakonnych, zwłaszcza chrystusowców z kraju i zagranicy, z zarządem generalnym z przełożonym generalnym ks. Ryszardem Głowackim na czele, z ks. Janem Ciągło przełożonym Prowincji pw. Matki Boskiej Częstochowskiej we Francji, Hiszpanii i Portugalii, ks. Bogdanem Renuszem przełożonym Prowincji pw. św. Józefa w Niemczech, Holandii, Włoszech i Węgrzech, proboszczami, superiorami i wikariuszami – razem ponad 60 kapłanów. Udział wzięli również klerycy; nowicjusze; siostry zakonne ze zgromadzeń: Misjonarek Chrystusa Króla dla Polonii Zagranicznej, Siostry Wspólnej Pracy, Siostry Elżbietanki; Siostry Urszulanki Szare z Lipnicy, rodzina zmarłego kapłana – z siostrzenicami z dziećmi; delegacje z parafii we Francji z Aulnay sous Bois; delegacje z Pomorza Zachodniego: Szczecina, Goleniowa z parafialnym pocztem sztandarowym, Płot, Dobrzan, oraz licznych przyjaciół i znajomych zmarłego księdza Zygmunta.

Najpierw o godz. 13.30 odmówiono różaniec za zmarłego kapłana, a następnie o 14.00 rozpoczęto Mszę Świętą pogrzebową, której przewodniczył przełożony generalny ks. Ryszard Głowacki, a homilię żałobną wygłosił ks. Józef Przekop. Podkreślił w niej wielkie zaangażowanie ks. Zygmunta w polonijną pracę duszpasterską we Francji oraz wielką życzliwość wobec otaczających go ludzi. Na koniec Eucharystii, superior Domu Zakonnego w Puszczykowie ks. Andrzej Sołopa podziękował wszystkim uczestnikom tej żałobnej uroczystości, poczynając od przełożonego generalnego; przekazał też słowa podziękowań wszystkim obecnym na tej żałobnej uroczystości, puszczykowskiej służbie zdrowia oraz wszystkim, którzy opiekują się współbraćmi w Puszczykowskim Domu Seniora.

Po ostatnim pożegnaniu w kościele przełożony generalny wraz z wszystkimi uczestnikami odprowadzili trumnę z ciałem zmarłego do karawanu i zostało ono przewiezione na parafialny cmentarz puszczykowski. Kondukt i liturgię pożegnalną na cmentarzu prowadził wikariusz generalny ks. Bogusław Burgat. Na zakończenie wikariusz generalny podziękował jeszcze raz wszystkim biorącym udział w ziemskim pożegnaniu zmarłego ks. Zygmunta Stefańskiego. Słowa podziękowań wygłosił jeszcze przedstawiciel duszpasterstwa polonijnego z Francji z parafii w Aulnay-Sous-Bois.

Ks. Zygmunt Stefański spoczął w kwaterze chrystusowców na parafialnym cmentarzu w Puszczykowie, gdzie oczekuje zmartwychwstania.


DOBRY JEZU A NASZ PANIE – DAJ MU WIECZNE SPOCZYWANIE

ks. Bernard Kołodziej SChr